درباره لاخس (افلاطون):
این رسالهٔ کوتاه از افلاطون، فیلسوف بزرگ یونان باستان، به روایتِ گفتوگویِ سقراط با دو تن از سردارانِ نامدارِ آتنی، یعنی «لاخس» و «نیکیاس»، و نیز با پدرانِ دو جوانِ آتنی میپردازد و به بررسیِ یکی از مهمترینِ پرسشهایِ فلسفهٔ اخلاق، یعنی «شجاعت چیست و چگونه میتوان آن را به جوانان آموزش داد؟»، میپردازد. افلاطون در این رساله، از زبانِ سقراط، به نقدِ تعاریفِ رایج از شجاعت (مانند «ایستادگی در برابرِ دشمن» یا «نترسیدن از مرگ») میپردازد و با روشِ سقراطی (پرسش و پاسخِ دیالکتیکی)، نشان میدهد که این تعاریف، ناقص و سطحی هستند و شجاعتِ واقعی، نه فقط در میدانِ جنگ، بلکه در تمامِ عرصههایِ زندگی، به معنایِ «دانشِ تشخیصِ خوب و بد» و «عمل به فضیلت» است. رساله با پایانیِ باز و تأملبرانگیز، خواننده را به همفکری با سقراط و تأمل در ماهیتِ شجاعت، رابطهٔ آن با دانش و فضیلت، و امکانِ آموزشِ آن دعوت مینماید. لاخس، با زبانِ ساده و استدلالیِ خود، یکی از خواندنیترین و تأملبرانگیزترینِ آثارِ افلاطون در حوزهٔ فلسفهٔ اخلاق و تربیت به شمار میآید که همچنان برای علاقهمندان به فلسفه و تعلیم و تربیت، منبعی ارزشمند و خواندنی است.